Your US LLC abroad: how the UAE, Hong Kong and others see a disregarded LLC
A founder who lives in Dubai sells to American customers through a Wyoming LLC. A Hong Kong company owns a Delaware LLC that runs its US web shop. A consultant who has moved to Lisbon invoices through a single-member LLC. Sooner or later the same sentence comes up in each of these situations: the LLC is transparent, so for tax purposes it does not exist. In the United States that is often correct. The question that tends to be skipped is whether any other country agrees.
Whether an LLC is ignored for tax purposes is decided by the US tax rules, and those rules bind only the United States. Every other country decides for itself what a US LLC is, and most of them look at its legal form rather than at a box ticked on a US tax form. The result can be an LLC that is invisible in the US and a fully fledged company everywhere else, with consequences for where it is resident, for the tax on what it pays out and for exemptions that everyone assumed would apply. In this article we set out the US starting point and then look at how the United Arab Emirates and Hong Kong see the same LLC, with a shorter look at owners in Europe and at what happens on a sale. Not a complete legal handbook, but a practical overview of the questions that decide the outcome.
Table of contents
1. Transparent in the US does not mean transparent everywhere
3. How other countries decide what an LLC is
4. The UAE: a company, and possibly a UAE resident
5. A UAE company holding the LLC: the participation exemption
6. Hong Kong: outside the net, until the money comes in
7. Hong Kong: why the participation exemption rarely helps, and what does
8. An owner in Europe: opaque, but not out of reach
9. Selling the LLC: where the uncertainty becomes expensive
10. What to settle before the first profit
1. Transparent in the US does not mean transparent everywhere
Under the US rules an LLC with a single owner is disregarded by default: it is not a taxpayer, and its income and expenses are treated as those of its owner. An LLC with two or more members is treated as a partnership, which is transparent as well. Either can opt to be taxed as a corporation instead. For a foreign owner whose LLC has no business in the US, the default outcome is frequently that no US income tax is due at all.
That is what makes the LLC so popular with internationally mobile entrepreneurs, and it is also where the risk sits. A profit that the US does not tax will be taxed, or not, according to how the owner's own country sees the LLC. Transparency is not a characteristic of the LLC itself. It is the way one tax system, the American one, chooses to look at it.
If another country sees a company where the US sees nothing, three questions open up. Where is that company resident? Does a distribution from it qualify for an exemption when it reaches a parent company? And do rules aimed at low-taxed foreign entities apply to its owner? The answers differ from country to country, which is why the rest of this article works through them one jurisdiction at a time.
2. What the US itself sees
Disregarded does not mean invisible to the IRS. A single-member LLC owned by a foreign person must file an information return every year, Form 5472 attached to a pro forma corporate return, reporting the transactions between the LLC and its owner. For that purpose the US rules even treat the LLC as a domestic corporation. The penalty for a missing or incomplete form is USD 25,000 per form per year, which makes it one of the more expensive oversights in international tax.
Whether any US income tax is due depends on whether the LLC carries on a trade or business in the US. If it does, the profit connected with that business is taxed in the hands of the owner. A foreign company pays 21% federal tax on it and, without a treaty, a 30% branch profits tax on profit taken out of the US, while an individual owner pays the individual rates. Neither the UAE nor Hong Kong has an income tax treaty with the US, so those rates apply in full. Keeping stock in a US warehouse, for example through a fulfilment service, can be enough to create a US business, and where exactly the line lies is a question of fact on which advisers regularly differ.
The owner can also elect to have the LLC taxed as a US corporation. It then pays 21% on its own profit, and dividends to a foreign shareholder bear 30% US withholding tax unless a treaty reduces it. The election can take effect at most 75 days before it is filed, and after a change of classification a further change is generally not possible for five years. One more point for individuals who hold an LLC personally: for non-residents, US estate tax on US assets has an exemption of only USD 60,000, and whether a disregarded LLC shields its US assets from that tax is not settled.
3. How other countries decide what an LLC is
Most countries classify a foreign entity by comparing it with their own legal forms. They ask whether it has legal personality, whether its members are liable for its debts, whether profits belong to the members as they arise or only once they are distributed, and whether interests in it can be transferred. The US election plays no role in that comparison, because it is a choice for US tax purposes and says nothing about what the entity is under company law.
Measured against those criteria, a US LLC usually looks like a company. It is a legal person under the law of the state where it was formed, its members are not liable for its debts, and profit reaches them through a distribution rather than automatically. Most countries therefore treat it as opaque: the profit belongs to the LLC until it is paid out. For an LLC with several members some countries look more closely at the operating agreement, but for a single-member LLC the conclusion is almost always the same.
An opaque LLC is not necessarily a problem. It can simply mean that tax in the owner's country only arises on distribution. But it does turn the three questions from the previous section into real ones, and the countries we deal with most often answer them in quite different ways.
4. The UAE: a company, and possibly a UAE resident
The UAE corporate tax rules have no equivalent of the US election. A foreign entity is classified on its own legal features, and a US LLC is a juridical person, so for the UAE it is a company. Tax transparency in the UAE is reserved for partnerships and comparable arrangements between two or more persons, and for foreign partnerships only under specific conditions. A single-member LLC is neither, so its profit is not attributed to its owner as it arises.
That sounds attractive for an owner who lives in the UAE, since individuals pay no income tax there on dividends. The catch is residence. A company formed abroad is resident in the UAE if it is effectively managed and controlled in the UAE. An LLC whose only member lives in Dubai, and whose decisions are all taken there, may on those facts well be a UAE resident company. It must then register for corporate tax, file returns and pay 9% on its worldwide profit above AED 375,000. Small Business Relief can reduce that to nil for businesses with revenue of up to AED 3 million, and in August 2026 that relief was extended to tax periods ending no later than 31 December 2029.
Where a company is managed is a question of fact: where the strategic decisions are taken, by whom, and how that is recorded. For many founders the honest answer is that the LLC is run from a laptop in Dubai. That does not make the structure wrong, but it does mean the UAE position should be a conscious choice rather than a surprise. And any US tax on a US business comes on top, because there is no treaty to relieve double taxation.
5. A UAE company holding the LLC: the participation exemption
Many structures put a UAE company between the owner and the LLC. Distributions from the LLC then rely on the UAE participation exemption, which requires an interest of at least 5%, held for at least twelve months, in an entity that is subject to corporate tax, or a similar tax, at a rate of at least 9% in its country of residence. The guidance of the Federal Tax Authority (FTA) makes this a test of the tax system: if the statutory rate in that country is 9% or higher, the condition is met without recalculating anything. Only where the statutory rate is below 9% does the effective rate come into play.
For a disregarded LLC the rate is not the problem, since the US federal rate is 21%. The problem is residence. In favour of treating the LLC as a US resident: it is a legal person under US law, formed in the US, with its own tax identification number and its own filing obligation. Against: it is not a taxpayer in its own right, and the US will not issue a certificate of residence in its name. The FTA has not published a position on this specific case, so a taxpayer who relies on the exemption is taking a position that may be challenged.
In practice there are three routes. If the LLC is managed from the UAE, it is a UAE resident, and dividends from a UAE resident company are exempt without further conditions, but the LLC then pays 9% itself. If the LLC elects to be a US corporation, the exemption is clearly available, at the price of 21% US tax and 30% withholding on dividends. And if the LLC stays disregarded and is managed outside the UAE, the exemption is arguable but uncertain, and if it is refused the dividend is taxed at 9% without any credit. Note that the first and third routes both end at roughly 9%: the difference is timing and certainty, not the rate. The election is therefore rarely worth it for UAE reasons alone. It becomes logical when the LLC has a US business anyway, because the US then taxes the profit in either form and the election removes the discussion in the UAE.
6. Hong Kong: outside the net, until the money comes in
Hong Kong taxes only profits that arise in Hong Kong from a business carried on there. It has no election either, and it treats a US LLC as a separate company. Profits the LLC earns through operations outside Hong Kong are therefore not taxed in Hong Kong, even if the Hong Kong parent sets the strategy, because under the Hong Kong source rules it is where the operations take place that counts, not where the decisions are made.
The question moves to the Hong Kong company that receives the distributions. Since 2023, foreign-sourced dividends, interest and gains on shareholdings that are received in Hong Kong by a company belonging to a multinational group are treated as Hong Kong profits and taxed, unless an exception applies. A multinational group in this sense requires no minimum size: a Hong Kong company with a single US subsidiary already is one.
There is a preliminary question here that many overlook. The Hong Kong tax authority describes a dividend as a payment in respect of a share in a company, and an LLC has membership interests rather than shares. It is therefore not certain that a distribution from an LLC is a dividend within the meaning of these rules at all. That goes some way to explaining why many structures appear to run without friction, but it is not a foundation on which we would build.
7. Hong Kong: why the participation exemption rarely helps, and what does
The Hong Kong participation exemption requires an interest of at least 5% held for twelve months, and a subject-to-tax condition: the income, or the profits from which it is paid, must actually have been taxed at a headline rate of at least 15%. The tax authority's own examples make clear that income exempt in a country with a 20% rate does not meet the condition, because no tax was charged on it. A disregarded LLC without a US business pays no tax anywhere, so the condition fails, even though the US rate on paper is 21%.
This is where Hong Kong and the UAE part ways. The same LLC can pass the UAE test, which looks at the tax system, and fail the Hong Kong test, which looks at the tax actually charged. The Hong Kong condition is met if the LLC elects corporate status, or if it has a US business whose profit is taxed in the US.
Two other routes remain. The first is economic substance. A company that does nothing but hold shareholdings faces a reduced test: it must meet its registration and filing obligations and have adequate people and premises in Hong Kong to hold and manage its interests. It may outsource that to a Hong Kong service provider, provided the work is actually done in Hong Kong under the supervision of the board. A nominee director while the management takes place elsewhere is not enough, and as soon as the company also lends money, charges fees or recharges costs, the full substance test applies. The second route is not to receive the money in Hong Kong: a distribution paid to an account outside Hong Kong and passed on from there is not received in Hong Kong, but using it to pay Hong Kong expenses counts as receipt. If none of these routes works, the distribution is taxed at the ordinary profits tax rate of 16.5%, without a credit.
8. An owner in Europe: opaque, but not out of reach
Most European countries also classify a US LLC by its legal form, and most conclude that it is a company. For an owner who lives there, that sounds like deferral: no tax until the LLC distributes. In practice the owner's country usually has a second line of defence. Every EU country is required to apply controlled foreign company rules to companies resident there, and several apply similar rules to individuals. Those rules can attribute income of a low-taxed foreign entity to the person who controls it, every year and regardless of any distribution. Which income is caught differs per country: some rules target passive income such as interest and royalties, others any arrangement without real substance, and some cast the net wider. A disregarded LLC that pays no tax anywhere is exactly the kind of entity those rules look at.
Some countries go further and treat certain low-taxed foreign entities as transparent for their residents by statute, whatever the entity looks like under company law. Others have not taken a clear position on single-member LLCs at all. Portugal is an example: its tax authority has ruled that an LLC with two members is not transparent, but it has never published a ruling on a single-member LLC owned by a Portuguese resident, and advisers read the rulings that do exist in different ways.
For an owner in Europe the question is therefore less whether the LLC is transparent and more whether its profit is attributed to the owner anyway. Putting a Hong Kong or UAE company in between does not automatically solve that, because many of these rules also look at entities held indirectly.
9. Selling the LLC: where the uncertainty becomes expensive
The questions in this article matter every year, but they matter most on a sale. For the US, selling a disregarded LLC is selling its assets: the buyer takes over the business itself, and the part of the gain that relates to a US business can be taxed in the US. Buyers often welcome that, because they get a fresh starting value for the assets. Selling the shares of a US corporation is different: for a foreign seller that gain is generally not taxed in the US, unless the company mainly holds US real estate.
In the UAE a gain on selling a participation falls under the same participation exemption as a dividend, including the subject-to-tax question discussed above. Two details make a sale more demanding than a dividend. The twelve months must actually have passed at the moment of the sale, because an intention to hold the interest for longer does not count here. And if the exemption is refused, the whole gain is taxed at 9% in one go. A position that costs little on an annual dividend can therefore become a significant exposure on an exit, which is reason enough to settle the classification well before a sale is on the table.
In Hong Kong, gains on the sale of shareholdings have been covered by the same regime as dividends since 2023, and broadly the same exceptions apply. Here too the subject-to-tax condition is hard to meet for a disregarded LLC, so the substance route or keeping the proceeds outside Hong Kong usually has to do the work. And whoever is considering the US election should put it in place well before a sale: it can take effect at most 75 days before it is filed, and changing classification shortly before a sale raises questions of its own.
10. What to settle before the first profit
The LLCs that cause trouble tend to share a pattern: the structure was chosen because the LLC is transparent in the US, and nobody asked how it looks from the country where the owner lives or where the parent company sits. The ones that work have usually answered a short list of questions at the start.
For every country involved: is the LLC a company there, where is it resident, and does what it pays out qualify for an exemption? On the US side: are the annual Form 5472 filings in order, and does the LLC have a US business, now or once stock is held in the US? On the election: is it a deliberate choice made before the first profit, with the US cost of 21% and the withholding on dividends set against the certainty it buys, and with the five-year lock in mind? On management: are decisions taken, and recorded, in the country where the LLC is meant to be resident, and is that consistent with the position taken elsewhere? For a Hong Kong parent: which exception is relied on, and do the money flows actually match it? And if a sale is conceivable within a few years: is all of this settled now, rather than during the buyer's due diligence?
A US LLC is a flexible and inexpensive vehicle, and in the right structure it does exactly what it promises. The mistake is to assume that the US answer is the only answer. If you hold an LLC from the UAE, Hong Kong or elsewhere, or you are about to set one up, we are happy to think it through with you, preferably before the classification is decided for you.
Get in touch with our specialists
Je Amerikaanse LLC in het buitenland: hoe de VAE, Hongkong en anderen ernaar kijken
Een ondernemer in Dubai verkoopt via een Wyoming LLC aan Amerikaanse klanten. Een vennootschap in Hongkong houdt een Delaware LLC die de Amerikaanse webshop draait. Een consultant die naar Lissabon is verhuisd, factureert via een LLC met één lid. In al die situaties valt vroeg of laat dezelfde zin: de LLC is transparant, dus fiscaal bestaat die niet. Voor de Verenigde Staten klopt dat vaak ook. Wat er meestal niet bij wordt gevraagd, is of andere landen daar net zo over denken.
Of een LLC fiscaal wordt genegeerd, bepalen de Amerikaanse belastingregels, en die gelden alleen in de VS. Elk ander land beslist zelf wat een Amerikaanse LLC is, en de meeste landen kijken daarbij naar de rechtsvorm en niet naar een vinkje op een Amerikaans belastingformulier. Zo kan een LLC in de VS onzichtbaar zijn en overal elders een volwaardige vennootschap, met gevolgen voor de vraag waar de LLC fiscaal gevestigd is, hoe uitkeringen worden belast en of vrijstellingen waar iedereen op rekende wel opgaan. In deze blog beginnen we bij de Amerikaanse kant en kijken we daarna hoe de Verenigde Arabische Emiraten en Hongkong tegen dezelfde LLC aankijken, met een korter uitstapje naar eigenaren in Europa en naar wat er bij een verkoop gebeurt. Geen volledig juridisch handboek dus, maar een praktisch overzicht van de vragen die de uitkomst bepalen.
Inhoudsopgave
1. Transparant in de VS is niet overal transparant
2. Hoe de VS zelf naar de LLC kijkt
3. Hoe andere landen bepalen wat een LLC is
4. De VAE: een vennootschap, en misschien een inwoner
5. Een VAE-vennootschap boven de LLC: de deelnemingsvrijstelling
6. Hongkong: buiten schot, totdat het geld binnenkomt
7. Hongkong: waarom de deelnemingsvrijstelling zelden helpt, en wat wel
8. Een eigenaar in Europa: niet transparant, wel binnen bereik
9. De LLC verkopen: waar de onzekerheid geld gaat kosten
10. Wat je regelt vóór de eerste winst
1. Transparant in de VS is niet overal transparant
Volgens de Amerikaanse regels is een LLC met één eigenaar standaard een disregarded entity. Fiscaal telt de LLC dan niet mee: opbrengsten en kosten worden rechtstreeks aan de eigenaar toegerekend. Een LLC met twee of meer leden geldt als partnership en is daarmee ook transparant. In beide gevallen kun je ervoor kiezen de LLC als corporation te laten belasten. Heeft een buitenlandse eigenaar een LLC zonder bedrijf in de VS, dan is de uitkomst vaak dat er in de VS helemaal geen inkomstenbelasting verschuldigd is.
Daarom is de LLC zo populair bij ondernemers die internationaal wonen en werken, en precies daar zit ook het risico. Winst die de VS niet belast, wordt wel of niet belast afhankelijk van hoe het woonland van de eigenaar naar de LLC kijkt. Transparantie is geen eigenschap van de LLC zelf. Het is de manier waarop één belastingstelsel, het Amerikaanse, ernaar kijkt.
Ziet een ander land een vennootschap waar de VS niets ziet, dan liggen er ineens drie vragen op tafel. Waar is die vennootschap fiscaal gevestigd? Is een uitkering vrijgesteld als die bij een moedervennootschap binnenkomt? En gelden er voor de eigenaar regels die op laagbelaste buitenlandse entiteiten zijn gericht? Elk land beantwoordt die vragen anders, en daarom lopen we ze hieronder land voor land langs.
2. Hoe de VS zelf naar de LLC kijkt
Genegeerd betekent niet dat de Amerikaanse fiscus niet meekijkt. Een LLC met één buitenlandse eigenaar moet elk jaar een informatieaangifte indienen, Form 5472 bij een pro forma vennootschapsaangifte, met daarin alle transacties tussen de LLC en haar eigenaar. Voor die aangifte behandelen de Amerikaanse regels de LLC zelfs als binnenlandse vennootschap. Wie het formulier vergeet of onvolledig invult, riskeert een boete van USD 25.000 per formulier per jaar. Een van de duurdere vergissingen in de internationale fiscaliteit dus.
Of er Amerikaanse inkomstenbelasting verschuldigd is, hangt af van de vraag of de LLC in de VS een bedrijf uitoefent. Is dat zo, dan wordt de winst uit dat bedrijf belast bij de eigenaar. Een buitenlandse vennootschap betaalt daarover 21% federale belasting en, zonder verdrag, 30% branch profits tax over de winst die de VS verlaat. Een natuurlijk persoon als eigenaar valt onder de gewone progressieve tarieven. De VAE en Hongkong hebben geen belastingverdrag met de VS, dus daar gelden die tarieven onverkort. Voorraad in een Amerikaans magazijn, bijvoorbeeld via een fulfilmentdienst, kan al genoeg zijn voor een Amerikaans bedrijf. Waar de grens precies ligt, is een feitenkwestie waarover adviseurs geregeld van mening verschillen.
De eigenaar kan er ook voor kiezen de LLC als Amerikaanse corporation te laten belasten. De LLC betaalt dan zelf 21% over haar winst, en op dividenden aan een buitenlandse aandeelhouder houdt de VS 30% bronbelasting in, tenzij een verdrag dat verlaagt. Die keuze werkt hooguit 75 dagen terug, en na een wijziging van de kwalificatie kun je doorgaans vijf jaar niet opnieuw wisselen. Nog één punt voor wie een LLC privé houdt: voor niet-inwoners kent de Amerikaanse erfbelasting op Amerikaanse bezittingen een vrijstelling van maar USD 60.000, en of een disregarded LLC die bezittingen daartegen afschermt, staat niet vast.
3. Hoe andere landen bepalen wat een LLC is
De meeste landen bepalen wat een buitenlandse entiteit is door haar naast de eigen rechtsvormen te leggen. Heeft zij rechtspersoonlijkheid? Zijn de leden aansprakelijk voor haar schulden? Komt de winst meteen bij de leden terecht, of pas na een besluit tot uitkering? En zijn de belangen overdraagbaar? De Amerikaanse keuze speelt bij die vergelijking geen rol. Het is een keuze voor de Amerikaanse belastingheffing, en die zegt niets over wat de entiteit naar vennootschapsrecht is.
Langs die meetlat lijkt een Amerikaanse LLC meestal gewoon op een vennootschap. Het is een rechtspersoon naar het recht van de staat waar de LLC is opgericht, de leden zijn niet aansprakelijk voor de schulden, en de winst bereikt hen via een uitkering en niet vanzelf. De meeste landen zien de LLC daarom als niet-transparant: de winst blijft van de LLC totdat die wordt uitgekeerd. Bij een LLC met meer leden kijken sommige landen nog naar de operating agreement, maar bij een LLC met één lid is de conclusie vrijwel altijd dezelfde.
Een niet-transparante LLC hoeft geen probleem te zijn. Het kan ook gewoon betekenen dat er in het land van de eigenaar pas belasting komt bij een uitkering. Maar het maakt de drie vragen uit de vorige paragraaf wel reëel, en de landen waar wij het vaakst mee te maken hebben, beantwoorden ze behoorlijk verschillend.
4. De VAE: een vennootschap, en misschien een inwoner
De vennootschapsbelasting van de Emiraten kent geen tegenhanger van de Amerikaanse keuze. Een buitenlandse entiteit wordt beoordeeld op haar eigen juridische kenmerken, en een Amerikaanse LLC is een rechtspersoon, dus voor de VAE een vennootschap. Fiscale transparantie is daar voorbehouden aan partnerships en vergelijkbare samenwerkingsverbanden van twee of meer personen, en voor buitenlandse partnerships alleen onder specifieke voorwaarden. Een LLC met één lid is geen van beide, dus haar winst wordt niet bij het ontstaan aan de eigenaar toegerekend.
Voor een eigenaar die in de VAE woont, klinkt dat gunstig: particulieren betalen daar geen inkomstenbelasting over dividend. Het addertje onder het gras is de vestigingsplaats. Een in het buitenland opgerichte vennootschap is inwoner van de VAE als zij daar feitelijk wordt geleid en bestuurd. Woont het enige lid van de LLC in Dubai en vallen daar ook alle beslissingen, dan kan de LLC op die feiten heel goed een inwoner van de Emiraten zijn. Zij moet zich dan registreren voor de vennootschapsbelasting, aangifte doen en 9% betalen over haar wereldwinst boven AED 375.000. Met Small Business Relief kan dat voor bedrijven met een omzet tot AED 3 miljoen op nul uitkomen, en in augustus 2026 is die regeling verlengd tot belastingtijdvakken die uiterlijk op 31 december 2029 eindigen.
Waar een vennootschap wordt geleid, is een feitenvraag: waar vallen de strategische beslissingen, wie neemt ze en hoe is dat vastgelegd? Voor veel ondernemers is het eerlijke antwoord dat de LLC vanaf een laptop in Dubai wordt gerund. Dat maakt de structuur niet fout, maar de positie in de VAE moet dan wel een bewuste keuze zijn en geen verrassing. En Amerikaanse belasting over een Amerikaans bedrijf komt daar gewoon bovenop, want er is geen verdrag dat dubbele heffing voorkomt.
5. Een VAE-vennootschap boven de LLC: de deelnemingsvrijstelling
In veel structuren zit er een vennootschap in de Emiraten tussen de eigenaar en de LLC. Uitkeringen van de LLC moeten dan onder de deelnemingsvrijstelling van de VAE vallen. Daarvoor is een belang nodig van ten minste 5%, dat ten minste twaalf maanden wordt gehouden, in een entiteit die in haar woonland is onderworpen aan een winstbelasting tegen een tarief van ten minste 9%. Volgens de toelichting van de Emiraatse belastingdienst, de Federal Tax Authority (FTA), is dat een toets van het belastingstelsel: ligt het wettelijke tarief in dat land op 9% of hoger, dan is aan de voorwaarde voldaan zonder dat er iets hoeft te worden herrekend. Alleen bij een wettelijk tarief onder 9% komt het effectieve tarief in beeld.
Voor een disregarded LLC is het tarief het probleem niet, want het federale Amerikaanse tarief is 21%. Het probleem is de vestigingsplaats. Wat ervoor pleit dat de LLC inwoner van de VS is: het is een rechtspersoon naar Amerikaans recht, opgericht in de VS, met een eigen fiscaal nummer en een eigen aangifteplicht. Wat ertegen pleit: de LLC is zelf geen belastingplichtige, en de VS geeft op haar naam geen woonplaatsverklaring af. De FTA heeft over dit specifieke geval niets gepubliceerd. Wie op de vrijstelling leunt, neemt dus een standpunt in dat kan worden aangevochten.
In de praktijk zijn er drie routes. Wordt de LLC vanuit de VAE geleid, dan is zij inwoner van de Emiraten, en dividend van een inwoner is zonder verdere voorwaarden vrijgesteld. De LLC betaalt dan wel zelf 9%. Kiest de LLC voor de status van Amerikaanse corporation, dan is de vrijstelling zonder discussie beschikbaar, tegen de prijs van 21% Amerikaanse belasting en 30% bronbelasting op dividend. En blijft de LLC disregarded en wordt zij buiten de VAE geleid, dan is de vrijstelling verdedigbaar maar onzeker, en bij afwijzing wordt het dividend tegen 9% belast zonder enige verrekening. Opvallend is dat de eerste en de derde route allebei uitkomen op ongeveer 9%. Het verschil zit in timing en zekerheid, niet in het tarief. Puur voor de VAE is de keuze voor corporation daarom zelden de moeite waard. Die wordt pas logisch als de LLC toch al een Amerikaans bedrijf heeft, omdat de VS de winst dan in beide vormen belast en de keuze de discussie in de Emiraten wegneemt.
6. Hongkong: buiten schot, totdat het geld binnenkomt
Hongkong belast alleen winst die in Hongkong ontstaat uit een bedrijf dat daar wordt uitgeoefend. Een keuzeregeling kent Hongkong ook niet, en een Amerikaanse LLC is er gewoon een zelfstandige vennootschap. Winst die de LLC maakt met activiteiten buiten Hongkong wordt daar dus niet belast, ook niet als de moedervennootschap in Hongkong de strategie bepaalt. Voor de bronregels van Hongkong telt waar de activiteiten plaatsvinden, niet waar de beslissingen vallen.
De vraag verschuift daarmee naar de vennootschap in Hongkong die de uitkeringen ontvangt. Sinds 2023 worden buitenlandse dividenden, rente en winsten op aandelenbelangen die in Hongkong binnenkomen bij een vennootschap die deel uitmaakt van een multinationale groep, als Hongkongse winst belast, tenzij een uitzondering geldt. Een minimale omvang is daarvoor niet nodig: een vennootschap in Hongkong met één Amerikaanse dochter is al zo'n groep.
Er gaat een voorvraag aan vooraf die vaak wordt overgeslagen. De belastingdienst van Hongkong omschrijft een dividend als een betaling uit hoofde van een aandeel in een vennootschap, en een LLC kent lidmaatschapsbelangen en geen aandelen. Of een uitkering van een LLC wel een dividend in de zin van deze regels is, staat dus niet vast. Dat verklaart voor een deel waarom veel structuren zonder problemen lijken te draaien, maar wij zouden er geen structuur op bouwen.
7. Hongkong: waarom de deelnemingsvrijstelling zelden helpt, en wat wel
De deelnemingsvrijstelling van Hongkong vraagt een belang van ten minste 5% dat twaalf maanden wordt gehouden, plus een onderworpenheidseis: de opbrengst, of de winst waaruit die wordt betaald, moet daadwerkelijk zijn belast tegen een nominaal tarief van ten minste 15%. Uit de eigen voorbeelden van de belastingdienst van Hongkong blijkt dat een opbrengst die in een land met een tarief van 20% is vrijgesteld, niet aan die eis voldoet, omdat er geen belasting over is geheven. Een disregarded LLC zonder Amerikaans bedrijf betaalt nergens belasting, dus de eis wordt niet gehaald, ook al is het Amerikaanse tarief op papier 21%.
Hier gaan Hongkong en de Emiraten uit elkaar. Dezelfde LLC kan slagen voor de toets van de VAE, die naar het stelsel kijkt, en zakken voor de toets van Hongkong, die kijkt naar de belasting die werkelijk is geheven. Aan de eis van Hongkong is wel voldaan als de LLC voor de status van corporation kiest, of als zij een Amerikaans bedrijf heeft waarvan de winst in de VS wordt belast.
Er blijven twee andere routes over. De eerste is substance. Voor een vennootschap die alleen deelnemingen houdt, geldt een lichtere toets: zij moet haar registratie- en deponeringsverplichtingen nakomen en in Hongkong over voldoende mensen en ruimte beschikken om haar belangen te houden en te beheren. Uitbesteden aan een dienstverlener in Hongkong mag, mits het werk echt in Hongkong gebeurt en het bestuur er toezicht op houdt. Een stroman als bestuurder terwijl het beheer elders plaatsvindt, is niet genoeg, en zodra de vennootschap ook geld uitleent, fees rekent of kosten doorbelast, geldt de volledige toets. De tweede route is het geld niet in Hongkong ontvangen. Een uitkering op een rekening buiten Hongkong die van daaruit wordt doorbetaald, is niet in Hongkong ontvangen, maar wie er Hongkongse kosten mee betaalt, heeft het wel ontvangen. Werkt geen van deze routes, dan wordt de uitkering belast tegen het gewone winstbelastingtarief van 16,5%, zonder verrekening.
8. Een eigenaar in Europa: niet transparant, wel binnen bereik
Ook de meeste Europese landen kwalificeren een Amerikaanse LLC naar haar rechtsvorm, en ook zij komen meestal uit op een vennootschap. Voor een eigenaar die daar woont, klinkt dat als uitstel: pas belasting als de LLC uitkeert. In de praktijk heeft het woonland meestal nog een tweede verdedigingslinie. Elk EU-land moet CFC-regels toepassen op vennootschappen die er gevestigd zijn, en verschillende landen hebben vergelijkbare regels voor particulieren. Die regels kunnen inkomen van een laagbelaste buitenlandse entiteit elk jaar toerekenen aan degene die haar beheerst, ook als er niets wordt uitgekeerd. Welk inkomen eronder valt, verschilt per land: sommige regels mikken op passief inkomen zoals rente en royalty's, andere op elke constructie zonder echte substance, en sommige gooien het net breder uit. Een disregarded LLC die nergens belasting betaalt, is precies het soort entiteit waar die regels naar kijken.
Sommige landen gaan nog een stap verder en behandelen bepaalde laagbelaste buitenlandse entiteiten bij wet als transparant voor hun inwoners, hoe die entiteit er vennootschapsrechtelijk ook uitziet. Andere landen hebben over een LLC met één lid nog helemaal geen duidelijk standpunt ingenomen. Portugal is daar een voorbeeld van: de Portugese belastingdienst heeft beslist dat een LLC met twee leden niet transparant is, maar heeft nooit een ruling gepubliceerd over een LLC met één lid die in handen is van een inwoner van Portugal, en adviseurs lezen de rulings die er wel zijn op verschillende manieren.
Voor een eigenaar in Europa is de vraag dus minder of de LLC transparant is, en meer of de winst hoe dan ook bij de eigenaar wordt belast. Een vennootschap in Hongkong of de Emiraten ertussen zetten, lost dat niet vanzelf op, want veel van deze regels kijken ook naar entiteiten die indirect worden gehouden.
9. De LLC verkopen: waar de onzekerheid geld gaat kosten
De vragen in deze blog spelen elk jaar, maar het zwaarst bij een verkoop. Voor de VS is de verkoop van een disregarded LLC een verkoop van haar bezittingen: de koper neemt het bedrijf zelf over, en het deel van de winst dat bij een Amerikaans bedrijf hoort, kan in de VS worden belast. Kopers vinden dat vaak prima, want zij krijgen een nieuwe beginwaarde voor de activa. Bij de verkoop van aandelen in een Amerikaanse corporation ligt dat anders: voor een buitenlandse verkoper is die winst in de VS in de regel niet belast, tenzij de vennootschap vooral Amerikaans vastgoed bezit.
In de VAE valt een verkoopwinst op een deelneming onder dezelfde deelnemingsvrijstelling als dividend, inclusief de onderworpenheidsvraag van hierboven. Twee details maken een verkoop wel strenger dan een dividend. De twaalf maanden moeten op het moment van verkoop echt verstreken zijn, want het voornemen om het belang langer te houden telt hier niet. En wordt de vrijstelling geweigerd, dan wordt de hele winst in één keer tegen 9% belast. Een standpunt dat bij een jaarlijks dividend weinig kost, kan bij een exit dus flink in de papieren lopen. Reden genoeg om de kwalificatie te regelen ruim voordat er een verkoop op tafel ligt.
In Hongkong vallen winsten op de verkoop van aandelenbelangen sinds 2023 onder dezelfde regeling als dividenden, en gelden grotendeels dezelfde uitzonderingen. Ook hier is de onderworpenheidseis voor een disregarded LLC moeilijk te halen, zodat meestal de substance-route of een opbrengst die buiten Hongkong blijft het werk moet doen. En denk je na over de Amerikaanse keuze voor corporation, regel die dan ruim vóór een verkoop. Die keuze werkt hooguit 75 dagen terug, en een wijziging van de kwalificatie vlak voor een verkoop roept eigen vragen op.
10. Wat je regelt vóór de eerste winst
De LLC's die problemen geven, hebben meestal hetzelfde verhaal: de structuur werd gekozen omdat de LLC in de VS transparant is, en niemand vroeg zich af hoe dat eruitziet vanuit het land waar de eigenaar woont of waar de moedervennootschap zit. Bij de structuren die wel werken, is aan het begin een korte lijst vragen beantwoord.
Per betrokken land: is de LLC daar een vennootschap, waar is zij gevestigd, en is wat eruit komt vrijgesteld? Aan de Amerikaanse kant: zijn de jaarlijkse Form 5472-aangiften op orde, en heeft de LLC een Amerikaans bedrijf, nu of zodra er voorraad in de VS ligt? Over de keuze voor corporation: is dat een bewuste beslissing van vóór de eerste winst, waarbij de Amerikaanse kosten van 21% en de bronbelasting op dividend zijn afgewogen tegen de zekerheid die het oplevert, met die vijf jaar in het achterhoofd? Over het bestuur: vallen de beslissingen in het land waar de LLC gevestigd hoort te zijn, is dat vastgelegd, en klopt dat met het standpunt dat je elders inneemt? Bij een moedervennootschap in Hongkong: op welke uitzondering leun je, en lopen de geldstromen daar ook echt naar? En is een verkoop binnen een paar jaar denkbaar: is dit alles dan nu al geregeld, en niet pas tijdens het due diligence-onderzoek van de koper?
Een Amerikaanse LLC is een flexibel en goedkoop vehikel, en in de juiste structuur doet het precies wat het belooft. De fout is aannemen dat het Amerikaanse antwoord het enige antwoord is. Houd je een LLC vanuit de VAE, Hongkong of elders, of sta je op het punt er een op te richten, dan denken wij graag met je mee, het liefst voordat de kwalificatie voor je wordt bepaald.
Neem contact op met onze specialisten
Belastingplan 2027: wat verandert er voor ondernemers, DGA's en wie over de grens werkt
Het koffertje is weer geopend, en zoals elk jaar volgt daarna dezelfde stortvloed. Binnen een dag liggen er tientallen samenvattingen van het Belastingplan, waarin de accijns op bier met evenveel gewicht wordt behandeld als de heffing in box 2. Wie een onderneming drijft, er een houdt via een holding, of over de grens woont en werkt, heeft aan die volledigheid weinig. Die wil twee dingen weten: welke maatregelen raken mij, en bij welke daarvan maakt het uit of ik vóór of ná 1 januari in beweging kom.
Het Belastingplan 2027 is geen jaar van grote hervormingen. Het is een jaar van snoeien: een reeks oude aftrekposten voor zelfstandigen wordt afgebouwd, een paar faciliteiten worden bevroren in plaats van geïndexeerd, en een aantal rechterlijke uitspraken wordt in de wet vastgelegd. Maar tussen het snoeiwerk zitten een paar écht bruikbare veranderingen, van een innovatieboxforfait dat verviervoudigt tot een step-up voor aandeelhouders van vennootschappen die naar Nederland verhuizen. In deze blog zetten we op een rij wat er voor ondernemers, DGA's en grensoverschrijdend actieve belastingplichtigen toe doet, en waar de timing het verschil maakt. Geen uitputtende opsomming van elk voorstel dus, maar een praktisch overzicht van wat vóór de jaarwisseling op je agenda hoort.
Inhoudsopgave
1. Tarieven en heffingskortingen: bovenin iets meer, onderin iets minder
2. Innovatiebox: het forfait wordt vier keer zo groot
3. IB-ondernemers: drie aftrekposten gaan de deur uit
4. Aandelenopties bij start-ups en scale-ups: pas belast bij verkoop, en dan over 65%
5. Fusie en splitsing: het driejaarsvermoeden verdwijnt
6. Lenen bij je eigen bv: de erfregeling gerepareerd
7. Vastgoed: overdrachtsbelasting op de tweede woning naar 7%
8. Werkgevers: kilometers, pensioen en de werkkostenregeling
9. Internationaal: een step-up bij aankomst, en de 30%-regeling wordt 27%
10. Wat je vóór 1 januari regelt, en wat je juist laat liggen
1. Tarieven en heffingskortingen: bovenin iets meer, onderin iets minder
De box 1-tarieven voor wie nog geen AOW ontvangt schuiven met de gebruikelijke kleine stapjes. De eerste schijf loopt naar verwachting tot € 39.247 tegen 36,23%, de tweede tot € 78.426 tegen 38,16%, en daarboven blijft het 49,50%. Vergeleken met 2026 is dat in de eerste twee schijven ongeveer een half procentpunt meer, deels gecompenseerd door een iets langere eerste schijf. Voor de meeste werknemers en voor de DGA op een gebruikelijk loon is het netto-effect bescheiden.
De heffingskortingen bewegen de andere kant op. De algemene heffingskorting stijgt naar maximaal € 3.154 en de arbeidskorting naar € 5.929, beide hoger dan in 2026. De inkomensafhankelijke combinatiekorting voor werkende ouders daalt juist, naar € 2.918, en staat nu officieel op een afbouwpad dat in 2035 eindigt met afschaffing. Wie er structureel op rekent, kan die korting beter niet meer als vast gegeven inboeken.
Eén eerder genomen besluit landt dit jaar ook. De zelfstandigenaftrek daalt opnieuw, van € 1.200 naar € 900. Op zichzelf een klein bedrag. In samenhang met paragraaf 3 is het onderdeel van een duidelijke lijn: het fiscale verschil tussen een eenmanszaak en een werknemer wordt aftrekpost voor aftrekpost dichtgeschroefd.
2. Innovatiebox: het forfait wordt vier keer zo groot
De innovatiebox belast winst uit zelf ontwikkelde immateriële activa tegen 9% in plaats van het gewone vennootschapsbelastingtarief. Voor kleinere bedrijven was het tarief nooit het probleem, de administratie wel: winst toerekenen aan een specifiek activum is duur, en bij enkele tienduizenden euro's kwalificerende winst verdiende die exercitie zichzelf zelden terug. Het forfait bestond als alternatief, maar het plafond lag zo laag dat bijna niemand er moeite voor deed.
Dat verandert. Wie voor het forfait kiest, mag 25% van de winst aanmerken als innovatiewinst, en het maximumbedrag dat zo in de box kan vallen gaat van € 25.000 naar € 100.000 per jaar en per belastingplichtige. Het forfait geldt in het jaar waarin het activum ontstaat en in de twee jaren daarna. Voor een softwarebedrijf, een productontwikkelaar of een ingenieursbureau met een bescheiden octrooiportefeuille wordt een theoretische regeling daarmee een echte.
Twee dingen om in het oog te houden. Het forfait vervangt de gewone toerekening, dus bij grotere innovatiewinsten kan de volledige berekening alsnog gunstiger uitpakken. En hoort je groep onder de wereldwijde minimumbelasting, weet dan dat de innovatiebox niet onder de nieuwe veiligehavenregel voor stimuleringsregelingen valt, omdat die het inkomen volgt en niet de investering. In die situatie kan het 9%-tarief elders tot bijheffing leiden.
3. IB-ondernemers: drie aftrekposten gaan de deur uit
De startersaftrek is feitelijk verdwenen. Hij zakt op 1 januari 2027 van € 2.123 naar een symbolische € 10 en wordt in 2028 helemaal afgeschaft, zonder overgangsrecht voor wie al vóór 2027 is gestart. De willekeurige afschrijving voor starters stopt ook in 2028, en de startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid volgt in 2029.
Twee andere aftrekposten worden ingezet als dekking voor iets anders. De meewerkaftrek, voor ondernemers van wie de partner onbetaald meewerkt, en de stakingsaftrek, die bij het stoppen een deel van de stakingswinst buiten de heffing houdt, worden eerst met ongeveer driekwart verlaagd en drie jaar later afgeschaft. De stakingsaftrek gaat van maximaal € 3.630 naar € 908. Rekende je daarop bij een geplande bedrijfsbeëindiging, dan is het de moeite waard om de timing daarvan nog eens tegen het licht te houden.
Samen met de krimpende zelfstandigenaftrek is de boodschap ondubbelzinnig. De resterende fiscale voordelen van de eenmanszaak worden uitgefaseerd, en voor een groeiende onderneming verdient de vergelijking met een bv een frisse blik in plaats van een overgeërfde aanname.
4. Aandelenopties bij start-ups en scale-ups: pas belast bij verkoop, en dan over 65%
Dit is de maatregel die met de vorige drie wordt betaald, en voor oprichters en hun eerste medewerkers is hij substantieel. Nu wordt een werknemer die aandelenopties krijgt in de regel belast zodra de aandelen verhandelbaar worden, of desgewenst al bij uitoefening, over de volle waarde van het voordeel. Dat levert het bekende probleem op: een aanslag over papieren vermogen terwijl er nog geen euro is ontvangen.
Voor werknemers van kwalificerende start-ups en scale-ups verschuift het heffingsmoment naar de daadwerkelijke verkoop van de aandelen, en wordt slechts 65% van het voordeel tot het loon gerekend. De belasting volgt dus het geld, en tegen een aanmerkelijk lagere effectieve druk. De regeling is beoogd vanaf 2027 en kent voorwaarden, waaronder in beginsel minimaal twee jaar tussen toekenning en verkoop.
Het overgangsrecht is ongewoon ruim en het vermelden waard voor iedereen die recent opties heeft toegekend. Opties die op of na 17 april 2025 zijn toegekend en eind 2026 nog niet in de loonbelasting zijn betrokken, kunnen onder de nieuwe regeling worden gebracht, mits de vereiste beschikking uiterlijk 31 december 2027 is aangevraagd. Heb je een start-up met een optieplan, dan is dat een datum voor de agenda.
5. Fusie en splitsing: het driejaarsvermoeden verdwijnt
Bij een bedrijfsfusie of splitsing hoeft niet direct te worden afgerekend, zolang de reorganisatie niet vooral is gericht op het ontgaan of uitstellen van belasting. Tot nu toe zat daar een vermoeden aan vast: wie een betrokken vennootschap binnen drie jaar aan een onafhankelijke koper verkocht, moest zelf aantonen dat er zakelijke redenen waren. De Hoge Raad oordeelde dat die omkering van de bewijslast in strijd is met het Europese recht, en het vermoeden wordt nu geschrapt. De inspecteur moet voortaan zelf een begin van bewijs leveren voordat de faciliteit ter discussie kan komen.
Inhoudelijk is dat goed nieuws, maar er zit een praktisch verlies aan vast. Omdat het vermoeden niet meer bestaat, geeft de Belastingdienst ook geen zekerheid vooraf meer specifiek over een verkoop binnen drie jaar. De inspecteur kan een reorganisatie op de gewone gronden blijven bestrijden. De bewijslast verschuift dus, maar de noodzaak van een goed gedocumenteerde zakelijke reden verdwijnt niet, en een stevig dossier wordt eerder belangrijker, juist omdat er geen formele ruling meer is om achter te schuilen.
6. Lenen bij je eigen bv: de erfregeling gerepareerd
Een DGA die meer dan € 500.000 van zijn eigen vennootschap heeft geleend, wordt geacht over het meerdere een dividend te ontvangen. Die regel bestaat inmiddels een paar jaar. Waar de huidige tekst niet goed mee omging, was overlijden. Bij geërfde aandelen kunnen reguliere voordelen die binnen 24 maanden na het overlijden worden ontvangen onder voorwaarden buiten box 2 blijven, waarbij de verkrijgingsprijs omlaag gaat. Toegepast op het fictieve dividend over de bovenmatige schuld gaf dat een vreemd resultaat: de uitzondering gold, maar het maximumbedrag van € 500.000 steeg niet mee, zodat het jaar daarna dezelfde schuld opnieuw heffing opleverde.
Die samenloop wordt uitgesloten. Voor nalatenschappen met zowel aandelen als een forse schuld aan de vennootschap betekent dat in de praktijk dat de box 2-heffing over het bovenmatige deel direct verschuldigd kan zijn, in plaats van tussen jaren heen en weer te worden geschoven. Wie een grote rekening-courantschuld bij zijn holding heeft, doet er goed aan dit niet alleen in de jaarlijkse aangifte te bekijken, maar ook in zijn estate planning.
7. Vastgoed: overdrachtsbelasting op de tweede woning naar 7%
Het algemene woningtarief in de overdrachtsbelasting voor woningen die de koper niet zelf als hoofdverblijf gaat gebruiken, daalt van 8% naar 7%. Dat raakt huurwoningen, tweede woningen en vakantiehuizen, en het doel is uitgesproken: beleggen in huurwoningen weer aantrekkelijker maken. Het reguliere tarief van 10,4% voor niet-woningen, het 2%-tarief voor de eigen bewoner en de startersvrijstelling blijven ongewijzigd.
Het timingpunt is voor de hand liggend, maar in de roes van een aankoop makkelijk over het hoofd gezien. Wil je een woning kopen die niet je hoofdverblijf wordt, en kan de overdracht redelijkerwijs na 1 januari 2027 plaatsvinden, dan scheelt dat een vol procentpunt van de koopsom. Op een appartement van € 600.000 is dat € 6.000 voor een paar weken later tekenen bij de notaris.
Twee maatregelen voor woningcorporaties maken dit hoofdstuk compleet: een nieuwe vrijstelling van overdrachtsbelasting voor overdrachten tussen corporaties van vastgoed dat voor diensten van algemeen economisch belang wordt gebruikt, en een uitzondering voor corporaties op de generieke renteaftrekbeperking in de vennootschapsbelasting. Beide zijn sectorspecifiek en raken de particuliere belegger niet.
8. Werkgevers: kilometers, pensioen en de werkkostenregeling
De onbelaste kilometervergoeding stijgt van € 0,23 naar € 0,25, en dat met terugwerkende kracht tot 1 januari 2026, waarmee een eerder beleidsbesluit in de wet komt. Werkgevers zijn niet verplicht het te vergoeden, en wie de verhoging over heel 2026 wil toepassen moet dat wel met het personeel afspreken. Dezelfde € 0,25 geldt voor de aftrekbare reiskosten van ondernemers en voor een paar forfaits in de persoonsgebonden aftrek.
De werkkostenregeling krijgt wat meer lucht: de vrije ruimte over de eerste € 400.000 van de loonsom gaat van 2% naar 2,16%, daarboven blijft het 1,18%. Daar staat tegenover dat de gerichte vrijstelling voor personeelskorting op eigen producten, tot 20% en maximaal € 500 per werknemer per jaar, wordt afgeschaft. Die korting mag nog steeds worden gegeven, maar gaat dan van de vrije ruimte af, en veel werkgevers zullen merken dat de twee wijzigingen elkaar grotendeels opheffen.
De stilste maatregel in dit hoofdstuk kan op termijn de duurste blijken. De aftoppingsgrens voor fiscaal gefaciliteerde pensioenopbouw, € 137.800 in 2026, wordt van 2027 tot en met 2032 niet geïndexeerd. Zes jaar loonstijging trekt een gestaag groeiende groep hogere inkomens boven die grens, en daarboven kan geen pensioen in de tweede pijler of lijfrente in de derde pijler meer met belastingvoordeel worden opgebouwd. Voor de DGA die zijn eigen pensioen regelt, verandert het rekensommetje mee.
9. Internationaal: een step-up bij aankomst, en de 30%-regeling wordt 27%
De meest welkome internationale maatregel herstelt een oude onrechtvaardigheid. Verplaatst een buitenlandse vennootschap haar werkelijke leiding naar Nederland, dan wordt een in het buitenland wonende aandeelhouder met een aanmerkelijk belang hier belastingplichtig in box 2. Tot nu toe gold daarbij de historische kostprijs als verkrijgingsprijs, zodat Nederland ook waardegroei kon belasten die al lang vóór het ontstaan van enig Nederlands heffingsrecht was opgebouwd. Voortaan wordt de verkrijgingsprijs gesteld op de waarde in het economische verkeer op het moment van de verplaatsing, en wordt alleen de waardeverandering daarna nog hier belast. De step-up geldt niet als de aandeelhouder al eerder buitenlands belastingplichtig was voor dat belang, en voor terugkeer naar Nederland komen nog aparte regels. Een goed onderbouwde waardering op de datum van verplaatsing wordt essentieel, want zonder die kun je later niet aantonen welk deel van een winst buiten de Nederlandse heffing valt.
Voor uit het buitenland aangetrokken medewerkers gaan eerder aangenomen wijzigingen nu echt gelden. Vanaf 2027 wordt de 30%-regeling een 27%-regeling en gaan de salarisnormen omhoog. Wie uiterlijk eind 2023 instroomde, behoudt 30% en de oude geïndexeerde normen. Wie in 2024 kwam, gaat wel naar 27% maar houdt de oude salarisnorm. Ook het overgangsrecht voor de partiële buitenlandse belastingplicht, waarmee expats hun buitenlandse vermogen buiten box 3 konden houden, loopt eind 2026 af. Heb je mensen op de regeling in dienst, of zit je er zelf op, dan ziet 2027 er anders uit dan 2026 en hoort de salarisadministratie dat vanaf de eerste maand te laten zien.
Drie punten voor groepen en beleggers. Ten eerste krijgt de wereldwijde minimumbelasting vier binnen de OESO afgesproken veiligehavenregels, die de bijheffing voor een land op nihil stellen als aan de voorwaarden is voldaan, waaronder een vereenvoudigde berekening en een regel voor groepen met een moeder in een land met een gelijkwaardig stelsel, waarbij vooral aan de Verenigde Staten wordt gedacht. Delen daarvan werken terug tot eind 2025. Ten tweede krijgen beleggers die via een buitenlands beleggingsfonds in Nederlandse aandelen zitten een wettelijk recht op teruggaaf van dividendbelasting die vanaf 2027 wordt ingehouden, in navolging van een arrest van de Hoge Raad uit 2024, met vijf jaar om te claimen en drie jaar voor lichamen. Ten derde wordt voor vennootschappen die het valutarisico op een buitenlandse deelneming afdekken en dat resultaat onder de deelnemingsvrijstelling brengen, het deel dat via het renteverschil al in de afdekking was ingeprijsd belast vanaf boekjaren die in 2027 beginnen. Voor afdekkingen die vóór 15 september 2026 waren goedgekeurd of aangevraagd blijft het oude recht gelden tot en met 2027.
10. Wat je vóór 1 januari regelt, en wat je juist laat liggen
Een Belastingplan is een lijst voorstellen tot het parlement heeft gestemd, en details kunnen de komende maanden nog verschuiven. Maar de richting is helder genoeg om op te handelen, en de agenda valt vanzelf in drie groepen uiteen.
Regel het vóór de jaarwisseling als je een bedrijfsfusie of splitsing voorbereidt en zekerheid wilt over een mogelijke verkoop binnen drie jaar, want die mogelijkheid verdwijnt. Controleer of bestaande afdekkingen op buitenlandse deelnemingen vóór 15 september waren goedgekeurd of aangevraagd, want dat bepaalt of je de oude behandeling tot en met 2027 houdt. Zit je op de 30%-regeling, of heb je mensen in dienst die erop zitten, reken dan nu uit wat 27% en de hogere salarisnorm voor de loonstroken van 2027 betekenen, en vergeet niet dat de partiële buitenlandse belastingplicht afloopt. En heb je nog planbare zorgkosten, dan is 2027 het laatste jaar waarin die aftrek bestaat.
Wacht tot na 1 januari als je een woning koopt die je niet zelf gaat bewonen, want de overdrachtsbelasting gaat een punt omlaag. Overweeg hetzelfde bij energiebesparende investeringen van de Energielijst, waar de aftrek stijgt van 40% naar 45,5% voor verplichtingen die in 2027 worden aangegaan. En heb je een optieplan bij een start-up, doe dan vooral niets overhaast: opties die sinds 17 april 2025 zijn toegekend en eind 2026 nog onbelast zijn, kunnen naar de nieuwe regeling, mits de beschikking op tijd wordt aangevraagd.
Tot slot twee structuurvragen in plaats van deadlines. Drijf je een eenmanszaak met een groeiende winst, dan maakt het gestage verdwijnen van aftrekposten het de moeite waard om de vergelijking met een bv opnieuw te maken, met de cijfers van 2027. En ben je een buitenlandse aandeelhouder die overweegt de leiding van een vennootschap naar Nederland te verplaatsen, dan neemt de nieuwe step-up het grootste bezwaar van tafel, mits je de waarde op de verhuisdatum vastlegt. Over allebei denken wij graag met je mee, het liefst voordat de kalender omslaat.
Neem contact op met onze specialisten
Director of a foreign company: where is your remuneration taxed?
You live in the Netherlands and you have just been asked to join the board of a company in London, Dubai or Milan. Or the other way round: you have moved abroad and you still sit on the board of your own Dutch company, flying in every few weeks. In both cases a fee arrives, and in both cases the natural assumption is that it is taxed like any other salary: where you did the work, subject to the familiar 183-day rule. That assumption is wrong more often than it is right.
Tax treaties treat directors as a category of their own, and the rules for them run in the opposite direction from those for employees. The consequences are practical and sometimes expensive: a fee can be fully taxable in a country where you never set foot, a role you thought was a directorship may not count as one, and since 2023 a board seat in a low-tax country no longer saves a Dutch resident anything. In this article we set out who counts as a director, what happens when you wear two hats, how the Netherlands relieves double taxation and where the real risks sit. Not a complete legal handbook, but a practical overview of the points that matter most in practice.
Table of contents
1. Why a director is not an employee for treaty purposes
2. Who counts as a director: the appointment, not the business card
3. Two hats: the board role and the day job
4. Splitting the remuneration, and who has to prove it
5. Living in the Netherlands, sitting on a foreign board: credit, not exemption
6. Living abroad, directing a Dutch company
7. The owner-director and the customary salary
8. The hidden risk: the company may move with you
9. Social security follows its own track
1. Why a director is not an employee for treaty purposes
For ordinary employment income, treaties start from the country where the work is physically performed. The country of residence keeps the taxing right only if you work abroad for less than 183 days and the costs do not land with a local employer. That is why cross-border employees keep travel calendars: every day counts.
Directors' fees are governed by a separate treaty provision, and it turns the logic around. Remuneration a person receives in the capacity of a member of the board may be taxed in the country where the company is resident. Where the board meetings take place is irrelevant, and so is where you prepared for them. A Dutch resident on the board of a German company is taxable in Germany on the fee even if every meeting is held by video call from a home office in Utrecht. There is no 183-day rule and no requirement that you ever enter the country.
The reasoning is that a director's work is inherently hard to locate, so the treaty ties it to the one thing that is fixed: the company. The consequence is that the same day of work can be taxed in two completely different places depending on which hat you were wearing when you did it. That is what makes the questions in the next three sections decisive.
2. Who counts as a director: the appointment, not the business card
Under Dutch case law the term is formal. You are a director for treaty purposes if you have been appointed as a statutory board member under the company law that governs the company, and only then. The Supreme Court laid that down in 1999 and confirmed it in April 2023, in a case about a manager of companies in Brazil and Argentina who had run them in practice but had never been formally appointed to their boards. His remuneration did not fall under the directors' article, and he could not claim the relief that goes with it.
The rule cuts both ways. A "managing director" or "CEO" title on a business card does not make you a director if the shareholders never appointed you, so the fee stays ordinary employment income and the working-day count applies. Conversely, a formal appointment brings you within the directors' article even if the actual board role is modest and you spend most of your time on operational work.
It also matters what "director" means in the country concerned. Treaties use the company law of the company's own country to decide who sits on its board, and some treaties widen the concept by protocol. What does not count is the underlying substance of what you do, at least not for this first question. That question is answered by the appointment decision and the trade register, nothing else.
3. Two hats: the board role and the day job
Once you are formally a director, the second question opens up: is everything you receive from the company a director's fee? The treaty text says the article covers remuneration received in the capacity of a board member. The official commentary on the model treaty draws the line explicitly: remuneration for other functions, for example as an ordinary employee, adviser or consultant, falls under the employment article instead. A director's status does not pull all of that person's other income into the directors' article. There is no attraction principle.
Dutch courts apply that distinction in practice. In June 2023 the Court of Appeal in 's-Hertogenbosch dealt with a Dutch owner-director who had moved to Italy and kept both his board seat and his operational job at his Dutch company. The court split the remuneration itself. It valued the board role, which consisted of approving the annual accounts and attending the shareholders' meeting, at EUR 3,000 a year, and treated the rest as ordinary employment income. That employment income was taxable in the Netherlands only for the roughly twenty days he had actually worked here, one twelfth of the total.
That judgment is instructive for anyone in a dual role. The board component of a working director is often small, because governing a company takes far less time than running it. The rest follows the ordinary rules, which means the country where the work is physically done. For a director who lives abroad and works mostly from there, that difference is the bulk of the tax bill.
4. Splitting the remuneration, and who has to prove it
Here the practical difficulty begins. If a company pays one undivided amount to a person who is both director and employee, settled case law places the burden of proof on the director to show which part was earned in which capacity. Fail to make that split credible and the whole amount is treated as a director's fee. Several taxpayers have lost on exactly this point: one blended remuneration, a contract that read like a director's contract, and no visible evidence of separate work.
The paperwork decides more than people expect. In March 2023 the Court of Appeal in The Hague ruled on the wording of the employment agreement itself, and treated the entire remuneration as a director's fee because the contract did not distinguish the roles. The Tax Administration's own policy has said since 1990 that the label does not decide and the actual functions do, but that principle works both ways: substance can rescue a badly worded contract, and it can also condemn a well worded one that is not lived up to.
Two traps deserve a specific mention. The first is the management agreement. If your personal holding company provides services to an operating company and the agreement says the holding company is "appointed as director", the Supreme Court held in 2004 that the entire management fee follows the directors' article. Service agreements for operational work should describe services and nothing else. The second is the requirement that the fee is actually borne by the company concerned. A general group recharge is not enough to bring a payment within the directors' article of a treaty, so where the money comes from and how it is invoiced matters as much as what the contract says.
5. Living in the Netherlands, sitting on a foreign board: credit, not exemption
If you live in the Netherlands, your worldwide income is taxed here and the Netherlands has to relieve double taxation on the foreign board fee. For ordinary employment income abroad the Netherlands generally uses the exemption method with progression: the foreign income is taken out, the foreign tax rate is effectively final, and a low foreign rate means a low overall burden.
For directors' fees Dutch treaty policy has for decades preferred the credit method instead. The foreign fee stays in the Dutch tax base, and the foreign tax is deducted from the Dutch tax. The result is that you always end up paying at least Dutch rates. The reason is stated openly in the policy documents: directors' fees are prone to being taxed nowhere, either because the company's country does not tax work performed outside its borders or because it offers directors a favourable regime, and the credit method closes that gap.
For many years an approval softened this. A Dutch resident could still claim the exemption method for a foreign board fee, provided the fee had actually been taxed in the other country and had not enjoyed a preferential regime there. The Supreme Court applied that condition strictly in September 2013: a director who had not declared part of his remuneration in the United States, and had paid no tax on it there, could not use the exemption, and the court added that a nil valuation under foreign rules did not help either. In July 2022 the approval was withdrawn altogether with effect from 1 January 2023. Since then the credit method applies whenever the treaty prescribes it, which is most treaties. In practice that means a board seat in a country with a low or zero rate on directors' fees no longer produces a saving for a Dutch resident: the difference is simply paid in the Netherlands.
6. Living abroad, directing a Dutch company
Turn the situation around and the same rule works in favour of the Dutch treasury. A person who lives abroad and is a statutory director of a Dutch company is taxable in the Netherlands on the director's fee, wherever the work is done. Dutch domestic law contains a specific rule that treats the directorship of a Dutch resident company as work performed in the Netherlands, so the company must run the fee through Dutch payroll and withhold wage tax, even if the director never comes here.
What the Netherlands cannot do is tax the other hat. Remuneration for operational work that the same person performs abroad falls under the employment article and stays with the country where the work is done, as the 's-Hertogenbosch case in section 3 illustrates. For a director who has emigrated and keeps running the business from abroad, the composition of the remuneration therefore determines most of the outcome, and a realistic split documented in advance is worth a great deal.
Treaties do not all follow the model text. The treaty with the United Kingdom, for example, only allows the company's country to tax a board fee insofar as it relates to services actually performed there, which brings the day count back in through the side door. Older treaties, such as the one that still applies to Bosnia and Herzegovina, define by protocol who is regarded as a director. Before assuming the standard rule, read the treaty that actually applies.
7. The owner-director and the customary salary
Owner-directors (DGAs) who hold a substantial interest in a company they work for are subject to the Dutch customary salary rule, which in 2026 sets a norm of EUR 58,000 unless a lower salary can be substantiated. A cross-border board seat creates a frequent misunderstanding here. The test applies per company. A board fee received from a foreign company does not fill the norm for the Dutch holding company, and a Dutch salary does not cover the foreign company either. Each entity in which you hold a substantial interest and for which you work is assessed on its own.
That matters because a correction under the customary salary rule is fictitious wage. It is taxed in the Netherlands in full, and since no foreign country has actually taxed that fictitious amount, there is no foreign tax to credit against it. Reducing a Dutch holding salary because a foreign board fee has appeared is therefore not a neutral rearrangement: it is a position that has to be defended with evidence about the most comparable employment, and if the defence fails the cost lands entirely in the Netherlands.
The safe route is to keep each company's salary at or above its own norm and to let the foreign fee be what it is: additional remuneration for an additional role. The moment the two start being traded off against each other, the file needs to be considerably thicker.
8. The hidden risk: the company may move with you
The biggest risk in these situations is often not the fee at all. A company is tax resident where its effective management is exercised, and effective management is exercised by the people who take the key decisions. If a Dutch company has a single director who has moved to Dubai and runs everything from there, the question is no longer where the director's fee is taxed but whether the company itself has quietly become a resident of the United Arab Emirates. The same applies in reverse to a foreign company run by a Dutch resident from a home office.
Modern treaties increasingly resolve dual residence of companies through a mutual agreement procedure between the two tax authorities rather than a fixed tiebreaker. Until they agree, the company is not entitled to treaty benefits at all. A dispute about a EUR 30,000 board fee can in that way escalate into a dispute about the residence of the whole company, its profits and its dividends.
The mitigation is not complicated, but it has to be real. Board decisions should be taken, and minuted, in the country where the company is meant to be resident. A second director who is resident there helps. Periodic physical presence for board meetings is worth the airfare. And the director's contract should reflect the split between governing the company and doing the daily work, which is the same document that section 4 asks for.
9. Social security follows its own track
None of the above says anything about social security contributions, which follow entirely separate rules. Within the European Union, and under the protocol that now governs the United Kingdom, a person is insured in one country at a time, and for someone working in two countries that is generally the country of residence if a substantial part of the work is done there, otherwise the country of the employer. Outside those frameworks bilateral agreements or plain domestic law decide.
The result can be that tax on a board fee is due in one country while contributions are due in another, and that a person who owes no Dutch contributions also receives no Dutch tax credits. Where the answer is the Netherlands, the foreign company may find itself with Dutch payroll obligations for contributions even though it has no presence here. An A1 certificate before the first payment prevents most of the surprises, and it is far easier to obtain in advance than to unwind afterwards.
10. How to keep it manageable
The directors most likely to run into trouble share the same pattern: one contract, one undivided fee, no record of where decisions were taken, and a residence that changed without anyone revisiting the arrangements. The ones who do not have usually done a handful of simple things.
They have a formal appointment decision, so the first question is never in doubt. They have separate agreements for separate roles, and the service agreement for operational work describes services without a word about management or appointment. The board fee is proportionate to what the board actually does, and it is paid and invoiced by the right company. They keep a working-day log, because under several treaties the days still matter for the employment part and under some for the board fee itself. Board meetings are minuted in the right country. Each company in which they hold a substantial interest passes its own customary salary test. And where the amounts are material, they ask the Tax Administration for advance certainty on the split rather than defending it after the fact.
A cross-border board seat is a normal feature of an international career, and the rules are workable once you know that directors and employees live in different chapters of the treaty. If you are about to accept a seat abroad, or you have moved and still direct a company here, we are happy to think it through with you before the first fee is paid rather than after the first assessment arrives.
Get in touch with our specialists
Bestuurder over de grens: waar wordt je beloning belast?
Je woont in Nederland en wordt gevraagd voor het bestuur van een vennootschap in Londen, Dubai of Milaan. Of andersom: je bent verhuisd naar het buitenland en zit nog altijd in het bestuur van je eigen Nederlandse bv, waar je om de paar weken even binnenvliegt. In beide gevallen komt er een vergoeding binnen, en in beide gevallen is de reflex hetzelfde: dat wordt belast als gewoon salaris, dus daar waar je het werk hebt gedaan, met de vertrouwde 183-dagenregel erbij. Die reflex zit er vaker naast dan goed.
Belastingverdragen zetten bestuurders in een eigen hokje, en de regels daar lopen precies andersom dan die voor werknemers. De gevolgen zijn praktisch en soms kostbaar: een vergoeding kan volledig belast zijn in een land waar je nooit een voet hebt gezet, een functie die jij als bestuursfunctie ziet blijkt er fiscaal geen te zijn, en sinds 2023 levert een bestuurszetel in een laagbelastend land een Nederlandse inwoner niets meer op. In deze blog lees je wie er fiscaal bestuurder is, wat er gebeurt als je twee petten draagt, hoe Nederland dubbele heffing voorkomt en waar de echte risico's zitten. Geen volledig juridisch handboek dus, maar een praktisch overzicht waarmee je gericht met je adviseur in gesprek kunt, liefst voordat de eerste vergoeding is uitbetaald.
Inhoudsopgave
1. Waarom een bestuurder voor het verdrag geen werknemer is
2. Wie is bestuurder? De benoeming telt, niet het visitekaartje
3. Twee petten: het bestuurswerk en het gewone werk
4. De splitsing in de praktijk, en wie hem moet bewijzen
5. Je woont in Nederland, je zit in een buitenlands bestuur: sinds 2023 verrekenen, niet vrijstellen
6. Je woont in het buitenland en bestuurt een Nederlandse bv
7. De DGA met twee petten en het gebruikelijk loon
8. Het verborgen risico: de vennootschap verhuist met je mee
9. Sociale zekerheid loopt over een ander spoor
10. Zo houd je het beheersbaar
1. Waarom een bestuurder voor het verdrag geen werknemer is
Voor gewoon loon uit dienstbetrekking vertrekken verdragen vanuit het land waar het werk fysiek wordt gedaan. Het woonland houdt het heffingsrecht alleen als je daar minder dan 183 dagen werkt en de kosten niet bij een lokale werkgever neerslaan. Daarom houden grensoverschrijdende werknemers een reiskalender bij: elke dag telt.
Voor bestuurdersbeloningen kent het verdrag een aparte bepaling, en die draait de logica om. De beloning die iemand ontvangt in zijn hoedanigheid van bestuurder mag worden belast in het land waar de vennootschap is gevestigd. Waar de bestuursvergaderingen plaatsvinden doet er niet toe, en waar je ze hebt voorbereid ook niet. Een inwoner van Nederland in het bestuur van een Duitse GmbH is voor die vergoeding belast in Duitsland, ook als elke vergadering via een videoverbinding vanuit een werkkamer in Utrecht verloopt. Er is geen 183-dagenregel en er is geen eis dat je het land ooit binnenkomt.
De gedachte erachter is dat bestuurswerk zich nauwelijks laat plaatsen, zodat het verdrag het vastknoopt aan het enige dat wel vastligt: de vennootschap. Het gevolg is dat dezelfde werkdag op twee totaal verschillende plekken belast kan zijn, afhankelijk van de pet die je op had toen je hem maakte. Daarom zijn de vragen in de volgende drie paragrafen beslissend.
2. Wie is bestuurder? De benoeming telt, niet het visitekaartje
In de Nederlandse rechtspraak is het begrip formeel. Je bent bestuurder voor het verdrag als je volgens het vennootschapsrecht dat op die vennootschap van toepassing is tot statutair bestuurder bent benoemd, en alleen dan. De Hoge Raad legde dat in 1999 vast en bevestigde het in april 2023, in een zaak over een manager van vennootschappen in Brazilië en Argentinië die ze feitelijk leidde maar nooit formeel in het bestuur was benoemd. Zijn beloning viel niet onder het bestuurdersartikel, en de bijbehorende voorkoming kon hij vergeten.
De regel snijdt aan twee kanten. Een titel als "managing director" of "CEO" op je kaartje maakt je geen bestuurder als de aandeelhouders je nooit hebben benoemd, zodat de vergoeding gewoon loon blijft en de werkdagen tellen. Omgekeerd brengt een formele benoeming je onder het bestuurdersartikel, ook als de bestuurstaak in werkelijkheid bescheiden is en je het grootste deel van je tijd aan operationeel werk besteedt.
Het maakt ook uit wat "bestuurder" in het betreffende land betekent. Verdragen kijken naar het vennootschapsrecht van het land van de vennootschap om te bepalen wie in haar bestuur zit, en sommige verdragen verruimen het begrip bij protocol. Wat voor deze eerste vraag níet telt, is de inhoud van wat je doet. Die vraag wordt beantwoord door het benoemingsbesluit en het handelsregister, en door niets anders.
3. Twee petten: het bestuurswerk en het gewone werk
Ben je eenmaal formeel bestuurder, dan opent zich de tweede vraag: is alles wat je van de vennootschap ontvangt een bestuurdersbeloning? De verdragstekst zegt dat het artikel ziet op beloningen die je in je hoedanigheid van bestuurder ontvangt. Het officiële commentaar bij het modelverdrag trekt de grens uitdrukkelijk: beloningen voor andere functies, bijvoorbeeld als gewone werknemer, adviseur of consultant, vallen onder het arbeidsartikel. De bestuurdersstatus zuigt niet al het andere inkomen van die persoon naar zich toe. Van een aanzuigende werking is geen sprake.
Nederlandse rechters passen dat onderscheid ook toe. In juni 2023 oordeelde het Hof in 's-Hertogenbosch over een Nederlandse DGA die naar Italië was verhuisd en zowel zijn bestuurszetel als zijn operationele baan bij zijn Nederlandse bv had gehouden. Het hof splitste de beloning zelf. De bestuurstaak, die bestond uit het vaststellen van de jaarrekening en het bijwonen van de aandeelhoudersvergadering, waardeerde het op € 3.000 per jaar. De rest gold als gewoon loon, en dat loon was in Nederland alleen belast voor de ongeveer twintig dagen die hij hier daadwerkelijk had gewerkt, een twaalfde van het totaal.
Die uitspraak is leerzaam voor iedereen met een dubbelrol. Het bestuursdeel van een meewerkende bestuurder is vaak klein, want een vennootschap besturen kost veel minder tijd dan haar runnen. De rest volgt de gewone regels, en dus het land waar het werk fysiek wordt gedaan. Voor een bestuurder die in het buitenland woont en grotendeels van daaruit werkt, zit in dat verschil het grootste deel van de belastingrekening.
4. De splitsing in de praktijk, en wie hem moet bewijzen
Hier begint het praktische probleem. Betaalt een vennootschap één ongedeeld bedrag aan iemand die zowel bestuurder als werknemer is, dan legt vaste rechtspraak de bewijslast bij de bestuurder: hij moet aannemelijk maken welk deel in welke hoedanigheid is verdiend. Lukt dat niet overtuigend, dan wordt het hele bedrag als bestuurdersbeloning behandeld. Meerdere belastingplichtigen zijn precies daarop gestrand: één gemengde beloning, een contract dat leest als een bestuurderscontract, en geen zichtbaar bewijs van afzonderlijk werk.
Het papier beslist meer dan mensen denken. In maart 2023 oordeelde het Hof Den Haag op de tekst van de arbeidsovereenkomst zelf en merkte het de volledige beloning aan als bestuurdersbeloning, omdat het contract de rollen niet uit elkaar hield. Het eigen beleid van de Belastingdienst zegt al sinds 1990 dat het etiket niet beslist maar de feitelijke functies, en dat beginsel werkt twee kanten op: de inhoud kan een slordig contract redden, maar kan een keurig contract dat niet wordt nageleefd net zo goed onderuithalen.
Twee valkuilen verdienen een aparte vermelding. De eerste is de managementovereenkomst. Levert je persoonlijke holding diensten aan een werkmaatschappij en staat in die overeenkomst dat de holding "tot bestuurder wordt benoemd", dan volgt volgens de Hoge Raad in 2004 de hele managementvergoeding het bestuurdersartikel. Een dienstverleningsovereenkomst voor operationeel werk moet diensten beschrijven en verder niets. De tweede is de eis dat de vergoeding daadwerkelijk ten laste van de betreffende vennootschap komt. Een algemene doorbelasting binnen het concern is niet genoeg om een betaling onder het bestuurdersartikel van een verdrag te brengen, dus waar het geld vandaan komt en hoe er wordt gefactureerd weegt even zwaar als wat er in het contract staat.
5. Je woont in Nederland, je zit in een buitenlands bestuur: sinds 2023 verrekenen, niet vrijstellen
Woon je in Nederland, dan wordt je wereldinkomen hier belast en moet Nederland dubbele heffing over de buitenlandse bestuurdersbeloning voorkomen. Voor gewoon buitenlands loon gebruikt Nederland doorgaans de vrijstellingsmethode met progressievoorbehoud: het buitenlandse inkomen gaat eruit, het buitenlandse tarief is feitelijk het eindtarief, en een laag tarief daar betekent een lage druk in totaal.
Voor bestuurdersbeloningen kiest het Nederlandse verdragsbeleid al tientallen jaren juist voor de verrekeningsmethode. De buitenlandse vergoeding blijft in de Nederlandse grondslag en de buitenlandse belasting gaat van de Nederlandse belasting af. Het resultaat is dat je altijd minimaal het Nederlandse tarief betaalt. De reden staat gewoon in de beleidsstukken: bestuurdersbeloningen dreigen nergens belast te worden, omdat het land van de vennootschap werk buiten zijn grenzen soms niet belast of bestuurders een gunstig regime biedt, en de verrekeningsmethode dicht dat gat.
Jarenlang verzachtte een goedkeuring dit. Een inwoner van Nederland kon toch de vrijstellingsmethode claimen voor een buitenlandse bestuurdersbeloning, mits die vergoeding in het andere land daadwerkelijk was belast en daar geen voordelig regime had genoten. De Hoge Raad paste die voorwaarde in september 2013 streng toe: een bestuurder die een deel van zijn beloning niet in de Verenigde Staten had aangegeven en er daar geen belasting over had betaald, kreeg de vrijstelling niet, en het hielp evenmin dat het voordeel naar Amerikaanse maatstaven op nihil zou zijn gewaardeerd. In juli 2022 is de goedkeuring helemaal ingetrokken, met ingang van 1 januari 2023. Sindsdien geldt de verrekeningsmethode zodra het verdrag die voorschrijft, en dat doen de meeste verdragen. In de praktijk betekent dit dat een bestuurszetel in een land met een laag of nultarief op bestuurdersbeloningen een Nederlandse inwoner geen besparing meer oplevert: het verschil wordt gewoon in Nederland bijbetaald.
6. Je woont in het buitenland en bestuurt een Nederlandse bv
Draai de situatie om en dezelfde regel werkt in het voordeel van de Nederlandse schatkist. Wie in het buitenland woont en statutair bestuurder is van een Nederlandse vennootschap, is in Nederland belast voor de bestuurdersbeloning, waar het werk ook wordt gedaan. Het Nederlandse recht kent een eigen bepaling die het bestuurderschap van een hier gevestigde vennootschap aanmerkt als in Nederland verrichte arbeid, zodat de vennootschap de vergoeding door de Nederlandse loonadministratie moet laten lopen en loonbelasting moet inhouden, ook als de bestuurder hier nooit komt.
Wat Nederland niet kan, is de andere pet belasten. De beloning voor operationeel werk dat dezelfde persoon in het buitenland verricht, valt onder het arbeidsartikel en blijft bij het land waar dat werk wordt gedaan, zoals de Bossche zaak uit paragraaf 3 laat zien. Voor een geëmigreerde bestuurder die de onderneming vanuit het buitenland blijft runnen, bepaalt de samenstelling van de beloning dus het grootste deel van de uitkomst, en is een realistische splitsing die vooraf is vastgelegd veel waard.
Niet alle verdragen volgen de modeltekst. Het verdrag met het Verenigd Koninkrijk staat het land van de vennootschap bijvoorbeeld alleen toe een bestuurdersbeloning te belasten voor zover die samenhangt met werk dat daar daadwerkelijk is verricht, waarmee de dagentelling via de achterdeur weer binnenkomt. Oudere verdragen, zoals het verdrag dat nog steeds voor Bosnië en Herzegovina geldt, bepalen bij protocol wie als bestuurder wordt aangemerkt. Lees dus eerst het verdrag dat echt van toepassing is voordat je van de standaardregel uitgaat.
7. De DGA met twee petten en het gebruikelijk loon
Een DGA die een aanmerkelijk belang heeft in een vennootschap waarvoor hij werkt, valt onder de gebruikelijkloonregeling, die in 2026 een norm van € 58.000 kent tenzij een lager loon aannemelijk wordt gemaakt. Een buitenlandse bestuurszetel zorgt hier voor een hardnekkig misverstand. De toets loopt per vennootschap. Een bestuurdersbeloning uit een buitenlandse vennootschap vult de norm bij de Nederlandse holding niet, en een Nederlands salaris dekt de buitenlandse vennootschap evenmin. Elke vennootschap waarin je een aanmerkelijk belang hebt en waarvoor je werkt, wordt op zichzelf beoordeeld.
Dat is van belang omdat een correctie onder de gebruikelijkloonregeling fictief loon is. Het wordt in Nederland volledig belast, en omdat geen enkel buitenland dat fictieve bedrag daadwerkelijk heeft belast, valt er niets te verrekenen. Het Nederlandse holdingsalaris verlagen omdat er een buitenlandse bestuurdersvergoeding bij is gekomen, is dus geen neutrale herschikking: het is een standpunt dat je moet onderbouwen met bewijs over de meest vergelijkbare dienstbetrekking, en als die onderbouwing faalt, landt de rekening volledig in Nederland.
De veilige route is elke vennootschap op of boven haar eigen norm houden en de buitenlandse vergoeding te laten zijn wat ze is: een extra beloning voor een extra rol. Zodra de twee tegen elkaar worden weggestreept, moet het dossier een flink stuk dikker zijn.
8. Het verborgen risico: de vennootschap verhuist met je mee
Het grootste risico in deze situaties zit vaak helemaal niet in de vergoeding. Een vennootschap is fiscaal gevestigd waar haar werkelijke leiding wordt uitgeoefend, en die leiding wordt uitgeoefend door de mensen die de kernbeslissingen nemen. Heeft een Nederlandse bv één bestuurder die naar Dubai is verhuisd en alles van daaruit regelt, dan is de vraag niet langer waar zijn bestuurdersbeloning wordt belast, maar of de bv zelf stilzwijgend inwoner van de Verenigde Arabische Emiraten is geworden. Omgekeerd geldt hetzelfde voor een buitenlandse vennootschap die door een inwoner van Nederland vanuit zijn werkkamer wordt geleid.
Moderne verdragen lossen een dubbele vestigingsplaats van vennootschappen steeds vaker op via onderling overleg tussen de twee belastingdiensten in plaats van met een vaste rangorde. Zolang die het niet eens zijn, heeft de vennootschap helemaal geen recht op verdragsvoordelen. Een discussie over een bestuurdersbeloning van € 30.000 kan zo uitgroeien tot een discussie over de vestigingsplaats van de hele vennootschap, haar winst en haar dividenden.
De remedie is niet ingewikkeld, maar ze moet wel echt zijn. Bestuursbesluiten worden genomen, en genotuleerd, in het land waar de vennootschap gevestigd hoort te zijn. Een tweede bestuurder die daar woont helpt. Periodiek fysiek aanwezig zijn voor bestuursvergaderingen is het vliegticket waard. En het contract van de bestuurder moet de splitsing tussen het besturen van de vennootschap en het dagelijkse werk weerspiegelen, en dat is precies hetzelfde document dat paragraaf 4 al van je vraagt.
9. Sociale zekerheid loopt over een ander spoor
Niets van het bovenstaande zegt iets over de premies, want de sociale zekerheid kent volledig eigen regels. Binnen de Europese Unie, en onder het protocol dat nu voor het Verenigd Koninkrijk geldt, is iemand in één land tegelijk verzekerd, en voor wie in twee landen werkt is dat in de regel het woonland als daar een substantieel deel van het werk wordt gedaan, en anders het land van de werkgever. Buiten die kaders beslissen bilaterale verdragen of gewoon het nationale recht.
Het gevolg kan zijn dat de belasting over een bestuurdersbeloning in het ene land verschuldigd is en de premies in het andere, en dat wie geen Nederlandse premies betaalt ook geen Nederlandse heffingskortingen krijgt. Valt het antwoord op Nederland, dan kan de buitenlandse vennootschap ineens Nederlandse loonadministratieverplichtingen voor de premies hebben zonder hier ook maar een bureau te hebben. Een A1-verklaring vóór de eerste betaling voorkomt de meeste verrassingen, en die is vooraf een stuk makkelijker te regelen dan achteraf te repareren.
10. Zo houd je het beheersbaar
De bestuurders die in de problemen komen, vertonen steeds hetzelfde patroon: één contract, één ongedeelde vergoeding, geen vastlegging van waar de besluiten vielen, en een woonplaats die veranderde zonder dat iemand de afspraken opnieuw bekeek. Wie er geen last van heeft, heeft meestal een handvol eenvoudige dingen geregeld.
Er ligt een formeel benoemingsbesluit, zodat de eerste vraag nooit ter discussie staat. Er zijn aparte overeenkomsten voor aparte rollen, en de dienstverleningsovereenkomst voor het operationele werk beschrijft diensten zonder één woord over bestuur of benoeming. De bestuurdersvergoeding staat in verhouding tot wat het bestuur werkelijk doet, en wordt betaald en gefactureerd door de juiste vennootschap. Er wordt een werkdagenlogboek bijgehouden, want onder verschillende verdragen tellen de dagen nog altijd voor het arbeidsdeel en onder sommige zelfs voor de bestuurdersbeloning. Bestuursvergaderingen worden in het juiste land genotuleerd. Elke vennootschap waarin een aanmerkelijk belang wordt gehouden, doorstaat haar eigen gebruikelijkloontoets. En waar de bedragen ertoe doen, wordt de Belastingdienst vooraf om zekerheid over de splitsing gevraagd, in plaats van die achteraf te verdedigen.
Een bestuurszetel over de grens is een normaal onderdeel van een internationale loopbaan, en de regels zijn goed te hanteren zodra je weet dat bestuurders en werknemers in verschillende hoofdstukken van het verdrag wonen. Sta je op het punt een zetel in het buitenland te aanvaarden, of ben je verhuisd en bestuur je hier nog een vennootschap, dan denken wij graag met je mee, het liefst voordat de eerste vergoeding wordt betaald en niet nadat de eerste aanslag op de mat ligt.
Neem contact op met onze specialisten
Tax Plan 2027: what changes for entrepreneurs, owner-directors and international taxpayers
Every third Tuesday of September the same ritual plays out in The Hague: the budget is presented, the tax plan lands with it, and within hours the summaries start circulating. Most of them run to dozens of pages and treat a change to the excise duty on beer with the same weight as a change to your box 2 position. If you run a business, own one through a holding company, or live and work across borders, you do not need all of it. You need to know which measures actually touch you and, just as importantly, which ones reward acting before 1 January and which ones reward waiting.
The 2027 Tax Plan is not a year of grand reform. It is a year of trimming: several long-standing allowances for the self-employed are being wound down, a handful of reliefs are being frozen rather than indexed, and a number of court rulings are being written into law. But underneath the trimming sit a few genuinely useful changes, from a quadrupled innovation box lump sum to a step-up for shareholders of companies that move to the Netherlands. In this article we set out the measures that matter most for entrepreneurs, owner-directors and internationally mobile taxpayers, and where the timing makes a difference. Not an exhaustive list of every proposal, but a practical overview of the points that deserve a place on your agenda before the year ends.
Table of contents
1. Rates and credits: a little more tax at the top, a little less at the bottom
2. Innovation box: the lump sum quadruples
3. The self-employed: three allowances head for the exit
4. Share options at start-ups and scale-ups: tax at sale, on 65%
5. Mergers and demergers: the three-year presumption disappears
6. Borrowing from your own company: a fix for inherited debt
7. Real estate: transfer tax on second homes drops to 7%
8. Employers: mileage, pensions and the work-related costs scheme
9. International: a step-up on arrival, and the 30% ruling becomes 27%
10. What to do before 1 January, and what to leave until after
1. Rates and credits: a little more tax at the top, a little less at the bottom
The box 1 rates for people below state pension age move in familiar small steps. The first bracket is expected to run to EUR 39,247 at 36.23%, the second to EUR 78,426 at 38.16%, and everything above that stays at 49.50%. Compared with 2026 that is roughly half a percentage point more in the first two brackets, partly offset by a slightly longer first bracket. For most employees and owner-directors on a customary salary the net effect is modest.
The credits move in the opposite direction. The general tax credit rises to a maximum of EUR 3,154 and the employed person's credit to EUR 5,929, both up from 2026. The income-dependent combination credit for working parents goes the other way: it drops to EUR 2,918 in 2027 and is now on a published path to complete abolition in 2035, so families that rely on it should stop treating it as a permanent feature.
One earlier decision also lands this year. The self-employed deduction falls again, from EUR 1,200 to EUR 900. On its own that is a small number. Read together with section 3, it is part of a clear direction: the fiscal distance between a sole trader and an employee is being closed, one allowance at a time.
2. Innovation box: the lump sum quadruples
The innovation box taxes profit from self-developed intangible assets at 9% instead of the normal corporate rate. For smaller companies the barrier has never been the rate, it has been the paperwork: allocating profit to a specific asset is expensive, and for a business with a few tens of thousands of euros in qualifying profit the exercise rarely paid for itself. The lump sum alternative solved that in principle but was capped so low that few bothered.
That changes. Under the proposal a company that opts for the lump sum may treat 25% of its profit as innovation profit, and the maximum amount that can enter the box this way rises from EUR 25,000 to EUR 100,000 per year per taxpayer. The lump sum applies in the year the asset comes into existence and the two following years. For a software company, a product developer or an engineering firm with a modest patent portfolio, this turns a theoretical relief into a real one.
Two things to keep in mind. The lump sum replaces the normal allocation, so a company with large innovation profits may still be better off doing the full calculation. And if your group is large enough to fall under the global minimum tax, be aware that the innovation box is not covered by the new safe harbour for incentive regimes, because it follows income rather than investment. In that setting the 9% rate can trigger top-up tax elsewhere.
3. The self-employed: three allowances head for the exit
The starters' allowance is effectively gone. It drops from EUR 2,123 to a symbolic EUR 10 on 1 January 2027 and is abolished altogether in 2028, with no transitional protection for people who started their business before 2027. The accelerated depreciation option for starters ends in 2028 as well, and the starters' allowance for the partially disabled follows in 2029.
Two more allowances are being used to pay for something else. The co-working partner deduction, for entrepreneurs whose partner works in the business without pay, and the discontinuation allowance, which shelters part of the profit when you stop, are both cut by roughly three quarters first and abolished three years later. The discontinuation allowance falls from a maximum of EUR 3,630 to EUR 908. If you were counting on it for a planned exit, it is worth checking whether the timing of that exit still makes sense.
Taken together with the shrinking self-employed deduction, the message is unambiguous. The remaining tax advantages of operating as a sole trader are being phased out, and for a growing business the comparison with a private limited company deserves a fresh look rather than an inherited assumption.
4. Share options at start-ups and scale-ups: tax at sale, on 65%
This is the measure the previous three are funding, and for founders and their early employees it is a significant one. Today an employee who receives share options is generally taxed when the shares become tradeable, or at exercise if they choose, on the full value of the benefit. That produces the well-known problem of a tax bill on paper wealth before any cash has been received.
For employees of qualifying start-ups and scale-ups the proposal moves the taxable moment to the actual sale of the shares, and counts only 65% of the benefit as wages. In practice that means the tax follows the cash, and at a materially lower effective rate. The scheme is intended to apply from 2027 and comes with conditions, including as a rule a minimum of two years between grant and sale.
The transitional rule is unusually generous and worth flagging to anyone who granted options recently. Options granted on or after 17 April 2025 that have not yet been taxed by the end of 2026 can be brought under the new scheme, provided the required ruling is applied for by 31 December 2027. If you run a start-up with an option plan, that is a date for the calendar.
5. Mergers and demergers: the three-year presumption disappears
A business merger or demerger can be carried out without an immediate tax settlement, as long as the reorganisation is not mainly aimed at avoiding or deferring tax. Until now the law added a presumption: if you sold one of the companies involved to an independent buyer within three years, you had to prove yourself that there were sound business reasons. The Supreme Court held that this reversal of the burden of proof is incompatible with European law, and the presumption is now being removed. Going forward the inspector has to produce at least a beginning of evidence before the facility can be challenged.
That is good news on the substance, but it comes with a practical loss. Because the presumption no longer exists, the Tax Administration will also no longer give advance certainty specifically about a sale within three years. The inspector can still question a reorganisation on ordinary grounds. So the burden shifts, but the need for a well-documented business rationale does not go away, and if anything a solid file becomes more important precisely because there is no longer a formal ruling to hide behind.
6. Borrowing from your own company: a fix for inherited debt
Owner-directors who owe their own company more than EUR 500,000 are deemed to receive a dividend for the excess. That rule has been in place for a few years. What the current text did not handle well is death. When shares are inherited, regular income from those shares received within 24 months after death can under conditions stay outside box 2, with a corresponding reduction of the acquisition price. Applied to the deemed dividend on excess debt, that produced an odd result: the exclusion applied, but the EUR 500,000 threshold did not move up with it, so the following year the same debt triggered tax again.
The proposal removes that overlap. For estates that include both shares and a substantial debt to the company, the practical consequence is that box 2 tax on the excess can be due straight away rather than being pushed around between years. Anyone with a large current account debt to their holding company should look at this in the context of their estate planning, not only their annual return.
7. Real estate: transfer tax on second homes drops to 7%
The general rate of transfer tax for homes that the buyer will not use as a main residence falls from 8% to 7%. That covers rental property, second homes and holiday homes, and the stated aim is to make investing in rental housing more attractive again. The 10.4% rate for non-residential property, the 2% rate for owner-occupiers and the starters' exemption all stay as they are.
The timing point is obvious but easy to miss in the excitement of a purchase. If you are planning to acquire a property that will not be your main residence and the transfer can reasonably take place after 1 January 2027, the difference is a full percentage point of the purchase price. On a EUR 600,000 apartment that is EUR 6,000 for signing a few weeks later.
Two housing measures aimed at housing corporations round out this chapter: a new transfer tax exemption for transfers between corporations of property used for services of general economic interest, and an exemption for corporations from the general interest deduction limitation in corporate tax. Both are sector-specific and will not affect most private investors.
8. Employers: mileage, pensions and the work-related costs scheme
The tax-free mileage allowance rises from EUR 0.23 to EUR 0.25 per kilometre, and does so with retroactive effect from 1 January 2026, formalising an earlier policy decision. Employers are not obliged to pay it, and if you want to apply the increase for the whole of 2026 you need to agree that with your staff. The same EUR 0.25 applies to the deductible travel costs of entrepreneurs and to a few forfaits in the personal deductions.
The work-related costs scheme gets slightly more room: the free space over the first EUR 400,000 of the wage bill goes from 2% to 2.16%, with 1.18% above that unchanged. Against that, the targeted exemption for staff discounts on the company's own products, up to 20% and EUR 500 per employee per year, is abolished. Those discounts can still be given, but they will now consume free space, and many employers will find that the two changes roughly cancel each other out.
The quietest measure in this chapter may end up being the most expensive over time. The salary cap for tax-facilitated pension accrual, EUR 137,800 in 2026, will not be indexed from 2027 up to and including 2032. Over six years of wage growth that pulls a steadily larger group of higher earners above the cap, and above it no second-pillar pension or third-pillar annuity can be built with tax relief. For owner-directors who fund their own pension the arithmetic changes accordingly.
9. International: a step-up on arrival, and the 30% ruling becomes 27%
The most welcome international measure fixes a long-standing unfairness. When a foreign company moves its place of effective management to the Netherlands, a foreign-resident shareholder with a substantial interest becomes liable to Dutch box 2 tax on that holding. Until now the acquisition price for Dutch purposes was the historical cost, which meant the Netherlands could tax value growth that arose long before it had any taxing right. Under the proposal the acquisition price is set at the fair market value at the moment of the move, so only the increase after that date is taxed here. The step-up does not apply if the shareholder was already a Dutch non-resident taxpayer for that holding, and separate rules are announced for returning residents. A defensible valuation at the date of migration becomes essential, because without one you cannot later show which part of a gain falls outside Dutch tax.
For internationally recruited staff, previously enacted changes now bite. From 2027 the 30% ruling becomes a 27% ruling and the salary thresholds rise. Employees who came in by the end of 2023 keep 30% and the old indexed thresholds. Those who arrived in 2024 move to 27% but keep the old salary norm. The transitional protection for the partial non-resident status, which allowed expats to keep foreign assets outside box 3, also runs out at the end of 2026. If you employ, or are, someone on the ruling, 2027 looks different from 2026 and the payroll should reflect that from the first month.
Three further items for groups and investors. First, the global minimum tax gets four OECD-agreed safe harbours that set the top-up tax for a country at nil when the conditions are met, including a simplified calculation and a safe harbour for groups with a parent in a country with an equivalent regime, with the United States clearly in mind. Parts of this apply retroactively to the end of 2025. Second, investors who hold Dutch shares through a foreign investment fund get a statutory right to a refund of Dutch dividend tax for tax withheld from 2027, following a 2024 Supreme Court ruling, with a five-year window to claim and three years for companies. Third, for companies that hedge the currency risk on a foreign participation and have the result covered by the participation exemption, the part of the result that was already priced into the hedge through the interest differential becomes taxable from financial years starting in 2027, with old law continuing until the end of 2027 for hedges approved or applied for before 15 September 2026.
10. What to do before 1 January, and what to leave until after
A tax plan is a list of proposals until parliament has voted, and details can still move in the coming months. That said, the direction is clear enough to act on, and the calendar sorts itself into three groups.
Act before the year ends if you are planning a business merger or demerger and want to make use of a ruling on a possible sale within three years, because that option disappears. Check whether existing hedges on foreign participations were approved or applied for before 15 September, since that determines whether you keep the old treatment through 2027. If you are on the 30% ruling, or employ people who are, work out what 27% and the higher salary norm mean for 2027 payslips now, and remember that the partial non-resident status ends. And if you still have deductible healthcare costs that can be planned, 2027 is the last year for that deduction.
Wait until after 1 January if you are buying a home you will not live in, because transfer tax drops a point. Consider the same for energy-saving investments on the energy list, where the deduction rises from 40% to 45.5% for commitments entered into in 2027. And if you have a start-up option plan, do nothing rash: options granted since 17 April 2025 that are still untaxed at the end of 2026 can move into the new regime, provided the ruling is requested in time.
Finally, two structural questions rather than deadlines. If you operate as a sole trader with a growing profit, the steady removal of allowances makes the comparison with a private limited company worth redoing on 2027 numbers. And if you are a foreign shareholder considering moving a company's management to the Netherlands, the new step-up removes what used to be the biggest objection, provided you document the value at the date of the move. Both are conversations we are happy to have with you, ideally before the calendar turns rather than after.